De afgelopen twee weken stonden bij Enik in het teken van internationale ontmoetingen en kennisuitwisseling. We mochten maar liefst twee mooie groepen ontvangen: een delegatie uit Zweden en een team uit Frankrijk.

Zweden op bezoek: Ideeën voor een Zweedse Herstelacademie

Op 15 en 16 oktober ontvingen we Sonny, Filippa, Lisa en Sara van NSPH Västra Götaland. NSPH is een Zweeds samenwerkingsverband van patiënten-, gebruikers- en familieorganisaties op het gebied van psychische gezondheid, verslaving en suïcidepreventie. Zij werken momenteel aan het opzetten van een eigen herstelacademie in Zweden en kwamen bij ons langs om ervaringen, ideeën en inspiratie op te doen.

Het was een erg waardevolle uitwisseling. Sara verwoordde het na afloop mooi in een artikel over hun werkbezoek aan Enik: “We delen moeilijke ervaringen, wat een mooie opening bood voor dialoog, saamhorigheid en openheid over waar we voor werken. We hebben er vertrouwen en inspiratie uit geput om te durven geloven in wat we doen en ons niet te veel aan te passen aan het systeem dat we willen aanvullen.”

Benieuwd naar hun volledige verslag? Je kunt het Zweedse artikel hier lezen op de website van NSPH Västra Götaland (tip: je kunt de pagina eenvoudig vertalen via de knop rechtsboven op hun website).

Franse uitwisseling met CoFoR Marseille 

Aansluitend mochten we van 21 tot en met 23 oktober een groep ontvangen uit Marseille: Aroun, Emma, Gabriel, Anne en Năm van CoFoR (Centre de Formation au Rétablissement). CoFoR is een vernieuwend Frans initiatief dat het Recovery College-model toepast, waarbij deelnemers als student werken aan hun eigen herstel en krachten.

Hun bezoek begon gezellig bij Enik Hoograven, waar de groep meteen kon aanschuiven bij een maaltijd van BuurtBuik. De dag erna bezochten ze Enik Overvecht om dieper in te gaan op de werkwijze van Enik Recovery College en ervaringen uit te wisselen over hoe zij in Marseille te werk gaan. Het was erg interessant om te zien waarin onze aanpakken overeenkomen en waarin ze verschillen. De Franse delegatie stelde interessante vragen en deelden inspirerende inzichten, wat leidde tot mooie, diepgaande gesprekken. Op vrijdag sloot de groep hun bezoek af bij Enik Nieuwegein. 

Een gedeelde missie 

Het was fantastisch en ontzettend gezellig om beide groepen over de vloer te hebben. Hoewel we in verschillende landen en contexten werken, delen we dezelfde missie: het versterken en verspreiden van Recovery Colleges en herstelgericht werken. Het was inspirerend om te merken hoe zo’n gedeelde visie er op verschillende plekken toch weer heel eigen uit kan zien.

We bedanken onze Zweedse en Franse collega’s voor hun komst, wensen ze ontzettend veel succes met de verdere opbouw van hun herstelacademies en hopen elkaar in de toekomst nog vaak tegen te komen, hier in Nederland óf bij hen!

Afgelopen zaterdag 17 oktober, op Wereldarmoededag, schoven we bij Enik Recovery College in Overvecht samen aan tafel voor het Grote Utrechts Stadsdiner. Het was een avond vol mooie gesprekken, nieuwe ontmoetingen en heerlijk eten.

Wat is het Grote Utrechts Stadsdiner?
Het Grote Utrechts Stadsdiner is een jaarlijks initiatief waarbij op tientallen plekken in de stad mensen samenkomen om te eten. Het doel is simpel maar krachtig: Utrechters uit alle hoeken van de stad met elkaar verbinden rondom de eettafel. Juist op Wereldarmoededag vraagt het Stadsdiner aandacht voor armoede en sociale uitsluiting, en laat het zien hoe waardevol het is als iedereen erbij hoort en mee kan doen.

De kracht van het delen
Dit jaar stond het Stadsdiner in het teken van het thema ‘De kracht van het delen’. Het thema was bij ons op locatie in Overvecht op alle manieren voelbaar. Op het menu stond deze editie Fatima’s tajine; een heerlijk recept dat speciaal voor dit Stadsdiner was uitgekozen. Tijdens de maaltijd was er ruimte om verhalen, ervaringen en het eten met elkaar te delen. Bezoekers en betrokkenen gingen met elkaar in gesprek en maakten kennis rond de tafel.

Bedankt aan iedereen die erbij was en heeft meegeholpen aan de organisatie van deze avond!

Met veel trots kijken we terug op de feestelijke openingsweek van onze nieuwe locatie in Zeist. De deuren stonden de afgelopen week wijd open en het was een prachtige aftrap van dit nieuwe hoofdstuk: een week vol inspiratie, verbinding en ontmoeting.

Het was mooi om te zien hoeveel mensen de weg naar onze nieuwe plek wisten te vinden. Van vertrouwde gezichten en deelnemers tot buurtbewoners en nieuwe geïnteresseerden: iedereen kon binnenlopen om sfeer te proeven, een rondleiding te volgen of mee te doen met een van de programma-onderdelen.

Ook in het Sociaal Trefpunt was er volop levendigheid. Zo werd er samengewerkt aan een kleurrijke mega-collage, was er volop feestelijke taart en kon je een persoonlijke wens voor Enik achterlaten op handgemaakte kaartjes.

Een mijlpaal als deze realiseren we niet alleen. Onze grote dank gaat uit naar ons toegewijde team en al onze betrokken vrijwilligers. Dankzij hun harde werk, energie en warme gastvrijheid is de openingsweek een groot succes geworden.

Onze herstelacademie in Zeist is nu officieel open. Je bent welkom om eens binnen te lopen voor een kop koffie of thee, te ontdekken wat peer support voor jou kan betekenen of aan te sluiten bij een van onze programma-onderdelen. We kijken uit naar je komst!

Atelier Enik is vanaf vandaag officieel geopend bij Enik Hoograven! Het atelier is een ruimte voor iedereen die graag creatief bezig is, wil werken aan herstel door middel van kunst, of graag nieuwe vaardigheden wil ontwikkelen. Een plek voor peer support in een creatieve ruimte. Denk hierbij bijvoorbeeld aan tekenen en schilderen, maar ook aan andere manieren van creëren.

Vanaf nu kun je elke woensdag- en donderdag middag van 13.00 – 16.30 uur creatief aan de slag gaan in de ruimte Ik en Kunst. Ook worden er regelmatig bijeenkomsten en workshops gefaciliteerd in de ruimte Wij en Kunst.

Wil je meer weten over Atelier Enik? Je vindt alle informatie hier.

In de september-editie van WEET Magazine – het tijdschrift van de Nederlandse patiëntenvereniging voor eetstoornissen – vind je een uitgebreid interview met teammanager Alina en vrijwilliger Leonie. Zij vertellen over de werkwijze van Enik Recovery College en wat deze plek kan betekenen voor herstel.

Leonie vertelt onder andere in het interview: “In behandeling draait alles om de eetstoornis. Hier ontmoette ik mensen met allerlei verschillende achtergronden. Dan ontdek je dat je elkaar kunt herkennen in gevoelens van eenzaamheid, perfectionisme of onzekerheid, zonder dat de eetstoornis steeds centraal staat.” 

Je leest het volledige interview in het WEET Magazine, dat exclusief voor leden is. Wel even doorbladeren? Kom gerust langs bij Enik Overvecht, daar ligt een editie van het magazine.

Eén van de manieren waarop Enik op herstel focust, is door creativiteit en kunst. Op vrijdag 4 september vertoonde theatergroep Gewoon hun toneelstuk ‘Genoeg’ bij Podium Enik in Hoograven. De theatergroep bestaat uit het duo Olga en Annemiek. Hieronder lees je meer over hoe Annemiek kijkt naar theater maken en hoe dit henzelf en anderen helpt bij psychische kwetsbaarheid. 

Dit is het tweede theaterstuk van Olga en Annemiek. Het eerste stuk heette net als de naam van hun duo: Gewoon. Toen ze aan de slag gingen voor een tweede theaterstuk, waren ze veel bezig met de thema’s maakbaarheid en perfectionisme. Bijvoorbeeld met de hoge lat vanuit de maatschappij en die mensen elkaar opleggen. Zo kwamen ze op ‘Genoeg’, zichzelf vragend: wanneer ben je nou genoeg, gewoon genoeg? En genoeg gewoon? De theatervoorstelling ‘Genoeg’ is gebaseerd op dingen uit het eigen leven van Olga en Annemiek en ervaringen van hun bekenden. Peer Support Facilitator Michelle was die avond aanwezig in het publiek en vertelt: “Perfectionisme en zelfkritiek herken ik heel erg bij mezelf, dus ik had verwacht veel te herkennen in de voorstelling. Ik keek ernaar uit om te zien hoe ze op een speelse manier met die thema’s om zouden gaan. Ik heb enorm genoten en hard gelachen. Het was heel verbindend.”

Een avondje uit en een leeromgeving
Annemiek vertelt dat ze theater juist zo’n mooie vorm vindt, omdat het verschillende zintuigen prikkelt. Het verhaal wordt verteld door middel van bewegingen, muziek en de gesprekken die ze op het podium voeren. Daarnaast is het een fijne manier voor het publiek om in het donker in anonimiteit te kunnen ervaren en meevoelen. Er ontstaat ruimte voor herkenning, zonder als kijker zelf op de voorgrond te hoeven treden. Ook was er na het theaterstuk een moment voor nabespreking. Olga en Annemiek beantwoordden met alle liefde eventuele vragen, en mensen konden hun eigen ervaring delen. Michelle vertelt “Het is een avondje uit en tegelijkertijd blijft het een leeromgeving. Dan heb je dus te maken met mensen die kwetsbaar zijn, mensen die affiniteit hebben met het thema die zich aanmelden voor dit soort programma’s van Enik. En daardoor is het heel zuiver en puur in wat mensen van zichzelf meebrengen.”

Allemaal gewoon mensen
Annemiek vindt het ook mooi om van mensen te horen die zelf niet per se ontwrichting hebben meegemaakt dat er nog steeds veel dingen zijn die herkend worden. Dat is deel van waarom ze dit doen, om te laten zien dat we allemaal maar gewoon mensen zijn en dat als je psychische kwetsbaarheid hebt ervaren, dat je dan eigenlijk last hebt van dezelfde dingen als iedereen, maar dan in grotere mate. De theatermakers van Gewoon zetten zich daarnaast in tegen stigma. En de stigma’s zijn de wereld nog niet uit, dus Annemiek verwacht dat dit niet hun laatste toneelstuk zal zijn. 

Ben je zelf geïnspireerd geraakt om door middel van kunst aan je herstel te werken? Neem dan eens een kijkje in het programma van Enik.

Vandaag is Wereld Suïcide Preventie Dag. Daarom spreken we Kaja (24), die zelf jarenlang met suïcidale gedachten worstelde en daar soms nog steeds last van heeft. Inmiddels faciliteert hij bij Enik Recovery College de bijeenkomst Omgaan met gedachten aan de dood, waar ruimte is om er open over te praten.

Trigger warning: In dit interview wordt gesproken over gedachten aan de dood.

“Op de middelbare school viel ik uit de ringen, waardoor ik een maand in bed lag en mijn leven stil kwam te staan. Oude jeugdtrauma’s kwamen naar boven en ik werd zwaar depressief en angstig. Ik wist toen nog niet dat ik autistisch was. De prikkels waren gewoon te veel. Mijn hoofd stond ook nooit stil.

Door mijn trauma’s dacht ik dat ik een slecht mens was, waardoor ik mezelf continu wilde bewijzen. Alles wat fout ging voelde enorm groot, tot suïcide de enige uitweg voor rust leek. Rond mijn veertiende werd dit dagelijks. Ik probeerde het vooral zelf op te lossen en te verzwijgen. 

Ik vond het zelf ook heel moeilijk om hulp te vragen. Dat vind ik nu, tien jaar later, nog steeds lastig. Ik wilde mensen niet belasten. Daarnaast werd ik heel erg gezien als zwak. Ik kreeg vaak het idee: kan je niet gewoon je eigen probleem oplossen? Je moet gewoon sterker zijn. Uiteindelijk heeft mijn moeder gezien: zo kunnen we niet verder. Zij heeft ervoor gekozen dat ik niet meer terug naar school ging. Ik heb daarna vier jaar thuis gezeten. 

“Dood willen is een heel eenzaam iets”
Later kreeg ik ambulante begeleiding van iemand die heel veel tijd voor me had. We hadden soms hele filosofische gesprekken: wat wil je eigenlijk met je leven? Wat vind je belangrijk? Maar ook heel praktische dingen. Hij had de tijd om de basis te leggen die ik nooit echt had gehad. In het begin werd ik daar niet minder suïcidaal van. Maar het was ontzettend fijn om een bron van zorg aandacht te hebben die echt specifiek voor mij kwam. Die tijd en aandacht waren voor mij ontzettend belangrijk.

Dood willen is een heel eenzaam iets. Het ontstaat vaak vanuit het gevoel: mijn leven is op dit moment zo niet draagbaar. De mensen om me heen hielden echt van me. Dat was een grote zegen. Maar dat betekent ook dat als jij begint over het feit dat je dood wilt, de reacties enorm heftig kunnen zijn. Met hem kon ik er gewoon over praten.

“Het bepaalt mij niet als mens”
Toen ik achttien was, ben ik opgenomen geweest bij het Leo Kannerhuis in Oosterbeek. Ik had op mijn zeventiende de diagnose autisme gekregen. Alleen al het feit dat ik eindelijk een naam had voor wat er met me aan de hand was, maakte een groot verschil. Ook de suïcidaliteit werd daar anders behandeld. Ik ging het steeds meer zien als iets wat mij overkomt, en niet als een zwakte. Gewoon als iets waar ik last van had. Ik ben suïcidaal en ik ben autistisch, en daar zijn tools voor. Dat waren voor mij heel bevrijdende inzichten.

Na mijn opname viel ik toch weer terug in oude patronen. Ik heb mijn suïcidaliteit drie jaar verzwegen, omdat ik bang was dat mensen zouden denken dat ik weer heel slecht erbij zat, dat ik een terugval zou krijgen. Uiteindelijk kwam ik bij Lister te wonen. Daar wees iemand me op de groep Omgaan met gedachten aan de dood bij Enik Recovery College. Ik had die gedachten weer, maar wilde het niet aan mijn familie vertellen. Ik wist wel: ik moet erover praten. Want dat is de enige manier waarop het eerder minder is geworden. 

Bij Enik kon ik delen. Daar mocht ik er zijn. Ik mocht ervaren: ik ben er niet minder door. Ik ben gewoon Kaja. Een deel van Kaja is suïcidaal. Maar een deel van Kaja is ook creatief, een deel is lief, een deel wil graag praten. Er zit een groot stuk van mij dat graag dood wil. Maar dat is maar een stuk van mij. Er zit ook iets in mij dat graag wil leven, dingen wil uitproberen, dingen wil ervaren en er wil zijn. Door die dingen van elkaar te scheiden, veranderde mijn perspectief op mezelf. Ik dacht: oké, ik wil dood, maar dat bepaalt mij niet als mens. Het is niet mijn hele identiteit.

“Vraag en luister ernaar”
Ik denk dat isolatie en afzondering van mensen alles erger maakt. Zeker suïcidaliteit. Door weer in contact te komen met mensen en te ervaren dat het er mag zijn, kon mijn tunnelvisie zich verbreden. Ik kon ervaren dat het niet de enige oplossing is. Niet de enige uitweg.

Ik denk dat er een enorm stigma zit op suïcidaliteit. Mensen denken soms: dat overkomt mij niet, want ik ben sterk en jij bent zwak. Zo houden ze het ver bij zichzelf vandaan. Maar suïcidaliteit heeft helemaal niets met zwakheid te maken. Het heeft te maken met het leven dat je hebt, het hoofd waarmee je geboren wordt en het hoofd dat je meekrijgt door de dingen die je ervaart. Als de som van al die dingen op een gegeven moment tot een suïcidaal antwoord leidt, dan is dat niet omdat je zwak bent.

Het kan iedereen overkomen. Het maakt je niet minder als mens. Het zegt zelfs niet eens heel veel over wie je bent. Behalve misschien dat je hulp nodig hebt. Dus als iemand naar je toe komt, of als je iemand ziet worstelen, ook als je er geen verstand van hebt: luister. Vraag ernaar. Laat merken dat je respect voor die persoon hebt als mens. Laat merken dat diegene ertoe doet en dat je waardering voor diegene hebt.

“Het kán goed komen”
‘Het komt goed’ is al honderdduizend keer tegen me gezegd. Na de tweede keer dacht ik al: hou je mond. Dat is dus niet wat ik wil meegeven. Maar ik wil wel zeggen: het kán goed komen. Ik heb zo diep gezeten. Ik wist honderd procent zeker dat ik nooit gelukkig zou zijn. Ik wist honderd procent zeker dat de dood mijn enige uitweg zou zijn. En het was niet zo.

Ik worstel nog steeds. Ik denk dat suïcidaliteit op zekere hoogte altijd een deel van mijn leven zal blijven. Maar ik heb ook zoveel mooie dingen gezien en zoveel mooie dingen mogen ervaren. Naarmate ik ouder word en meer over mezelf leer, mag ik die momenten steeds vaker ervaren.

Dus blijf het proberen, het leven. Als je twijfelt en denkt: ik weet niet of ik het kan, blijf het toch opnieuw proberen. Soms moet je het wel duizend keer doen. Blijf aandacht vragen. En geef het schreeuwen om hulp niet op, want er is iemand die naar je wil luisteren.”

—

Denk je aan zelfdoding of maak je je zorgen om iemand? Je bent niet alleen. Neem anoniem contact op met 113 Zelfmoordpreventie via 0800-0113 of chat via 113.nl.

Binnenkort openen we de deuren van onze nieuwe locatie aan de Godfried van Seijstlaan 41A. Een fijne plek in de wijk waar je op je eigen manier kunt werken aan herstel, ervaringen kunt uitwisselen en de kracht van peer support kunt ontdekken.

Om deze mijlpaal samen te vieren, organiseren we van dinsdag 6 tot en met vrijdag 9 oktober een feestelijke openingsweek. Ben je benieuwd wat Enik voor jou kan betekenen, wil je sfeer komen proeven of gewoon eens binnenlopen voor een kop koffie en een rondleiding? Je bent van harte welkom!

Tijdens deze week staat onze deur wijd open. Je kunt meedoen aan uiteenlopende introductieactiviteiten, themabijeenkomsten en een gezamenlijke lunch.

Programma

Dinsdag 6 oktober 

09.30 – 11.30 uur | Introductie Enik Recovery College
Leer wat een recovery college is en oriënteer je op de mogelijkheden voor herstel in ‘peer support’ bijeenkomsten.

12.00 – 14.00 uur | Vertel-Herstel-Lunch
Kom luisteren naar een inspirerend ervaringsverhaal. Voor een gezonde lunch wordt gezorgd.

Woensdag 7 oktober

10.00 – 12.30 uur | Introductie Kunst & Herstel
Tijdens deze introductie onderzoeken we hoe kunst kan bijdragen aan ons herstel. We wisselen erover uit en gaan creatief aan de slag.

10.00 – 12.00 uur | Introductie Versnellen en Vertragen
Ben jij je bewust van je eigen tempo, en heb je daar wel of geen grip op? Samen onderzoeken we wat zowel versnellen als vertragen met ons doet.

Donderdag 8 oktober

10.00 – 12.30 uur | Introductie De kwetsbaarheid van seks
Tijdens deze bijeenkomst gaan we in gesprek over het thema seks en verschillende kwetsbaarheden die daar mogelijk bij komen kijken.

GEANNULEERD WEGENS ZIEKTE — Vanwege ziekte vervalt deze bijeenkomst. Wel ben je vandaag van harte welkom bij Enik Zeist voor koffie, taart en een eerste kennismaking!

Vrijdag 9 oktober

14.00 – 16.30 uur | Enik waarden
Over hoe je de kernwaarden van peer support als gastpeer (gastheer/gastvrouw/gastpersoon) of facilitator in praktijk toe kunt passen.

Praktische informatie & Aanmelden

• Locatie: Enik Recovery College Zeist, Godfried van Seijstlaan 41A
• Toegang: Alle activiteiten zijn kosteloos.
• Aanmelden: Je bent welkom om gewoon binnen te lopen. Voor de programma-onderdelen kun je je aanmelden via bovenstaande linkjes of via https://www.enikrecoverycollege.nl/programma/?_locatie=zeist 

Hopelijk zien we je dan!
Of je nu al bekend bent met Enik of voor het eerst een kijkje komt nemen: we kijken er enorm naar uit om je te ontmoeten en samen deze nieuwe start te vieren!

Enik Zeist update-mailing

We nemen je de komende maanden graag mee in de voorbereidingen en verbouwing. Wil je op de hoogte blijven van de ontwikkelingen? Meld je dan aan via onderstaand formulier voor de mailing van Enik Zeist.

Enik Recovery College is te zien in een nieuwe videoreportage van Movisie. In het kader van het project ‘Eenzaamheid speelt door alles heen’ bracht het kennisinstituut in beeld hoe herstelacademies kunnen helpen om eenzaamheid tegen te gaan. De video laat zien hoe de kracht van peer support kan helpen om verbinding te (her)vinden.

Eenzaamheid doorbreken begint niet bij een individuele behandeling, maar bij het (her)vinden van échte verbinding met anderen. Bij Enik Recovery College gebeurt dat via peer support: mensen met gelijksoortige ervaringen bieden elkaar steun, herkenning en erkenning.

Als herstelacademie is Enik een leeromgeving en ontmoetingsplek voor en door mensen met ervaring met ontwrichting door een psychische kwetsbaarheid of verslaving. Het is een plek waar je kwetsbaarheid mag delen, waar je van en met elkaar leert, en ontdekt dat jouw verhaal er mag zijn.

In de video benadrukt Prof. dr. Jim van Os het maatschappelijke belang van dit soort plekken: “We voelen ons allemaal in deze samenleving best wel vaak eenzaam. Maar we delen het niet met elkaar.”

Dat het delen van ervaringen levensveranderend kan zijn, onderstreept ook Henri, Peer Support Facilitator bij Enik, in de reportage: “Mijn eenzaamheid kwam vooral vanuit de gedachte dat ik niet goed genoeg was. Door hier mensen te ontmoeten, heb ik geleerd dat het wel goed genoeg is.”

Benieuwd hoe Enik Recovery College bijdraagt aan het aanpakken van eenzaamheid en wat peer support in de praktijk betekent?

Je kunt de video hieronder bekijken en het artikel hier lezen. 

Vanaf 1 oktober verruimen we onze openingstijden bij Enik Recovery College Overvecht. We zijn vanaf dan ook elke donderdagavond geopend!

Je bent elke donderdag van harte welkom tussen 09.00 en 21.00 uur. Schikt overdag langskomen jou niet? Dan kun je binnenkort dus ook ’s avonds binnenlopen voor een bakje koffie of om deel te nemen aan programma-onderdelen.

Het gaat om een pilot. De komende periode testen we of er voldoende animo is om deze avondopenstelling ook op de lange termijn voort te zetten. Kom dus vooral langs en ervaar het zelf!