Marte – Peer Support Facilitator
Sinds Marte in 2022 op de fiets stapte naar de JIJenIK bij Enik Overvecht, is ze niet meer weg te denken uit de community: “Bij Enik voel ik me gedragen.”
Door Anna Salhany
“Ik hoorde voor het eerst over Enik Recovery College toen ik een paar jaar geleden in groepstherapie zat. Ik had toen veel last van angsten, paniek en slaapproblemen. Tijdens een groepssessie ging het over andere mogelijkheden, en toen noemde iemand Enik. Ik zag op de website iets over de JIJenIK staan. Ik had op dat moment niets in mijn agenda staan en Enik Overvecht was maar tien minuten fietsen vanaf mijn huis. Dus ik dacht: ik kan wel even langsgaan. Sindsdien ben ik eigenlijk niet meer weggegaan.
The best of both worlds
Ik was al langer op zoek naar een plek met gelijkgestemden. Ik ben bij verschillende buurthuizen langsgegaan, omdat de dagen alleen thuis erg pittig voor me waren. Maar bij die buurthuizen voelde ik het niet. Bij Enik vond ik wél wat ik zocht. Ik ontmoette hier leuke mensen, mensen zoals ik, mensen met wie ik meteen een klik voelde en waarin ik me heel erg herkende. Daardoor voelde ik me minder alleen. Het was ook gewoon gezellig. Er was ruimte voor zelfspot, waardoor ik afleiding en luchtigheid ervoer. Tegelijkertijd kon ik delen wat er echt op mijn hart lag. Therapie was soms heel zwaarmoedig en met vrienden ervoer ik niet altijd aansluiting als het gaat over bepaalde herstelthema’s. Voor mij was dit daarom echt the best of both worlds: ruimte voor werken aan herstel én voor het maken van plezier.
Van deelnemer tot Peer Support Facilitator
Ik begon eind 2022 bij Enik als bezoeker. Er werd tegen me gezegd: “Je bent welkom zonder iets te hoeven.” Dat voelde heel fijn. Ik volgde een aantal reeksen en daarna ging het eigenlijk best snel. Ik werd gevraagd om gastpeer te worden, daarna ging ik als vrijwilliger achter de bar werken. Vervolgens ontwikkelde en faciliteerde ik samen met een facilitator een reeks. Toen ik een vacature voor Peer Support Facilitator voorbij zag komen, heb ik gesolliciteerd.
Ik twijfelde eerst of ik wel moest solliciteren. Ik was onzeker en vroeg me af of ik zelf nog te veel in herstel was om deze rol te kunnen vervullen. Ik was op dat moment ook nog niet bezig met betaald werk; ik hield me vooral bezig met de vraag hoe ik mijn leven weer een beetje prettig kon vormgeven. Iemand bij Enik zei toen tegen me: “Waarom zou je niet solliciteren? Je zou het zo goed doen.” Dat raakte me. Ik dacht: als jij dat in mij ziet, dan ben ik er misschien inderdaad wel klaar voor.
Wanhoop én hoop
Voor mij staat Enik voor een gevoel van gedragen worden, iets wat ik eerder in mijn leven heb gemist. Enik is voor mij een plek waar ik mag leren, oefenen en kiezen. Waar ik fouten mag maken en regie heb over wat voor mij werkt en welke keuzes ik maak. Toen ik hier kwam en het niet goed met me ging, was er ruimte voor mijn wanhoop. Die mocht er volledig zijn. Tegelijkertijd waren er mensen die in mijn herstel geloofden. Mensen die uitstraalden: “Je mag wanhoop voelen, en ik ga je geen hoop opleggen, maar ik heb hoop voor jou.”
Verschillende perspectieven
Door de jaren heen heb ik veel verschillende perspectieven mogen ervaren. Ik ben zowel patiënt als psycholoog geweest, en binnen Enik ben ik zowel deelnemer als Peer Support Facilitator. Er is bij Enik veel ruimte voor verdriet, pijn en trauma’s, maar ook voor het onderzoeken van wat je wél kunt, het nemen van verantwoordelijkheid en het maken van keuzes die bij jou passen. Dat die twee naast elkaar mogen bestaan, maakt deze plek voor mij zo waardevol.”