Varma – Vrijwilliger
Als gastpeer faciliteert Varma onder andere de JIJenIK-momenten bij Enik Recovery College IJsselstein. “Voor mij is het belangrijk dat iemand zich echt gehoord voelt. Als er ruimte voor is, zet ik mijn eigen ervaring in, maar ik probeer vooral een veilige plek te creëren voor de ander.”
Door Anna Salhany
“Voordat ik Enik leerde kennen, zat ik veel thuis. Mijn wereld was klein en ik vond sociale gelegenheden heel lastig; in plaats van ze op te zoeken, ging ik ze liever uit de weg. Ik wist toen nog niets over herstel en was totaal niet bezig met persoonlijke groei. Mijn huis was een veilige, maar ook een heel geïsoleerde plek.
De eerste stapjes
In 2018 kwam Enik voor het eerst in mijn leven. Ik kreeg op dat moment iets meer dan een jaar begeleiding van Lister. Voordat de Enik locatie in IJsselstein bestond, maakte ik kennis met het Ontwikkelpunt in IJsselstein, een soort voorloper van Enik. Ik was nerveus om daarheen te gaan, want ik had best wel wat vooroordelen. Maar ik dacht bij mezelf: ik moet wel iets. Mijn ervaring was prettig. Ik kreeg vaker te horen over Enik enbesloot me bij Enik Hoograven in te schrijven voor de WRAP-training. Ik weet nog goed dat we het eerste voorstelrondje deden; mijn hart bonkte in mijn keel en ik had de neiging om te vluchten. Maar ik bleef. Nadat ik mezelf had voorgesteld, werd ik bedankt en ging het rondje gewoon verder. Er werd niet geoordeeld. Op dat moment voelde ik een enorme rust neerdalen. Ik mocht er gewoon zijn, tussen anderen die net als ik te maken hadden gehad met ontwrichting in hun leven.
Van bezoeker naar vrijwilliger
Voor mij was 2019 een periode waarin alles heel snel ging. Ik leerde over persoonlijke groei en het voelde alsof ik voor het eerst mijzelf leerde kennen. Ik vond mijn passie in een baan waar ik verhalen animeerde. Na de coronaperiode verloor ik deze baan. Ik kreeg weer te maken met veel onzekerheden. Mijn wereld was weer klein geworden, en zag vrijwel alleen mijn begeleider bij Lister. Langzaam moest ik weer sociaal op gang komen, en weer de wereld in durven gaan. Ik begon met vrijwilligerswerk bij Lister. Ik deed daar woonondersteunende taken, ik had een creatief groepje en een wandelgroep. Inmiddels werd Enik ook in IJsselstein gevestigd. Tijdens de wandelgroep plande ik er altijd een pitstop. Dan gingen we daar even zitten babbelen, koffie drinken en naar het toilet.
Uiteindelijk stapte ik vaker bij Enik IJsselstein naar binnen. Ik werd er zo warm ontvangen; mensen waren oprecht geïnteresseerd. Ik merkte dat ik niet alleen mijn eigen verhaal kwijt kon, maar dat ik ook heel goed naar anderen kon luisteren. Dat gaf mij een fijn gevoel, ik voelde me in mijn kracht staan. Op een gegeven moment vroegen ze of ik vrijwilliger wilde worden, omdat ik eigenlijk vanzelf al deed wat de vrijwilligers daar deden: een sociaal moment faciliteren.
Een van de mooiste momenten was toen ik een keer zelfgemaakte bara’s (Surinaamse broodjes) meenam. Zodra mensen het hoorden, stroomde de ruimte vol. Op dat moment voelde ik: ik kom hier niet alleen iets halen, ik heb ook iets te brengen. Voor mij werd daar ook duidelijk hoe simpel verbinding soms kan zijn. Vanaf toen voelde ik me echt thuis.
Verbinding in herstel
Mijn pad is niet alleen maar een stijgende lijn geweest. Nog steeds zijn er periodes waarin ik me wil afzonderen. Dan kan ik me depressief voelen en lijkt alles tegen te werken. Drempels worden dan hoger en dan zien ze me ook even niet meer bij Enik. Maar het unieke aan Enik is dat het dé plek is waar ik altijd weer naar terugkeer. Juist omdat de drempel laag is en je er ook gewoon ‘alleen’ mag zijn onder de mensen. Ik had dat destijds ook. Soms had ik geen behoefte aan contact, maar wilde ik ook niet alleen thuis zitten. Dan kun je hier je eigen ding doen, wetende dat er altijd iemand is voor een gesprek zodra je daar wél aan toe bent. Bij Enik moet niets. Het is een plek waar je mag.
Mijn herstel heeft alles te maken met verbinding. Vroeger had ik best veel mensen om me heen, maar dat waren vaak mensen die mijn ‘rugzakje’ niet wilden zien. Bij Enik is dat anders. Hier tref ik mensen met eigen ervaringen die mijn verhaal herkennen. Zij konden mij de erkenning geven die ik zocht, maar andersom ook. De Varma van vroeger was bang voor mensen; de Varma van nu is juist nieuwsgierig naar mensen. Dat kan ik ook beoefenen in mijn huidige werk.”
Varma maakt voor zijn bedrijf Mijn Animatie Paspoort animaties met als doel om verhalen zichtbaar te maken. Onlangs maakte hij een animatie naar aanleiding van een onderzoek van het Trimbos Instituut over de betekenis van herstelacademies. Je kunt de video hier bekijken.