Myrthe – Peer Support Facilitator
Mildheid, speelsheid en zelfcompassie zijn belangrijke woorden voor Myrthe. Zo ontwikkelde ze bijvoorbeeld in co-creatie de bijeenkomst In beweging met je vrije kind. “Eigenlijk ben ik de eerste veertig jaar van mijn leven alleen maar aan het overleven geweest; ik kon helemaal niet ontdekken wie ik nu eigenlijk was.”
“Negen jaar geleden zag ik Enik online voorbij komen. Ik gooide mezelf in het diepe door me in te schrijven voor een WRAP-retreat. Dat was wel een pittige combinatie, want ik zat toen heel erg diep in een depressie en angsten. Ik weet nog dat ik dacht: ‘Wow, zij staan hier met best wel een verleden en ze komen van ver. En toch staan ze hier, terwijl ze nog niet helemaal beter zijn en ook nog aan het strugglen zijn.’ Dat was het eerste moment dat ik weer een klein lichtpuntje voelde. Vanaf dat moment ben ik steeds bij Enik teruggekomen. Thuis was ik best wel geïsoleerd van de mensen om me heen. Ik trok me terug, ik denk vooral vanuit schaamte. Maar bij Enik kwam ik dus wel, en ik voelde steeds meer dat ik daar mocht zijn met alles wat er was, of juist níét was.
Eigen regie
Ik heb hier heel erg geleerd dat ik persoonlijke verantwoordelijkheid en eigen regie kon pakken over mijn leven. Dat was compleet nieuw voor mij, want ik had eigenlijk altijd het idee dat dingen me gewoon overkwamen. Bij de reguliere GGZ kwam ik binnen met de gedachte: vertel mij maar wat ik moet doen om beter te worden. Maar bij Enik heb ik echt geleerd te kijken naar: wat heeft míjn herstel nodig en hoe zie ik dat voor me? Dat heeft er voor gezorgd dat ik in mijn kracht kwam te staan.
Bij Enik heb ik geleerd dat mijn reactie – wie ik ben – niet gek is. Mijn reactie is eigenlijk een normale reactie geweest op een abnormale situatie in mijn jeugd. Dat inzicht kreeg ik door de kennis binnen Enik en door het community gevoel. Ik werd hier echt benaderd met de visie: jij bent de deskundige over jezelf. Dat heeft iets aangewakkerd waardoor ik ging denken: ‘Hey, ik heb het stuur in eigen hand en ik kan zelf richting geven aan mijn leven. Dingen overkomen me niet, ik heb er invloed op.’
‘Kom, we doen het samen’
In het begin heb ik als deelnemer veel reeksen gevolgd. Op een gegeven moment voelde ik dat ik toe was aan vrijwilligerswerk. Ik heb een keer of drie een poging gedaan om als receptionist aan de slag te gaan, maar dat lukte toen simpelweg nog niet omdat ik nog niet zo ver was. Toen de ruimte er weer was, ben ik met knikkende knieën vrijwilligerswerk gaan doen als gastpeer. Wanneer ik een rondleiding moest geven, klapte ik soms dicht omdat ik erg sociaal angstig was. Maar er werd nooit gek over gedaan. Dan kwam er gewoon een collega die zei: ‘Kom, we doen het samen, ik begrijp het helemaal.’ Ik strafte mezelf daar in het begin heel erg voor, maar ik heb langzamerhand geleerd dat het oké is.
Dat is ook wat ik nu tegen mezelf zeg als ik aan het faciliteren ben: ik mag dit werk zien als één groot speel- en leerveld waarin ik mag oefenen, proberen, struikelen, vallen, opstaan, groeien en bloeien. Dan voel ik: zo spannend hoef ik het allemaal niet te maken. Soms ben ik nog steeds zenuwachtig als ik voor een groep sta. Dan hoor ik dat stemmetje: ‘Wat heb jij nou te vertellen?’ Ik kom echt van een heel laag zelfbeeld, maar ik ben daarin wel, op mijn eigen tempo, aan het groeien.
Mildheid
Ik was eerst heel hard en lelijk naar mezelf. Ik heb nu eindelijk vriendschap gesloten met mijn grootste vijand, namelijk mezelf. Als ik milder en zachter naar mezelf ben, dan bereik ik veel meer. Eerst was mijn motto heel lang: met volle angst vooruit. Die werkte goed in een periode dat ik de deur niet meer uit durfde te komen. Toen was hij helpend, maar nu is hij veel te hard voor mij. Nu heb ik meer zachtheid nodig.
Mildheid is echt mijn sleutelwoord in herstel. Nog steeds. Die zelfcompassie blijven uitoefenen, maar ook mijn eigen authenticiteit ontwikkelen. Want ik ben echt een laatbloeier. Eigenlijk ben ik de eerste veertig jaar van mijn leven alleen maar aan het overleven geweest; ik kon helemaal niet ontdekken wie ik nu eigenlijk was. Mijn grootste groei is dat ik dát nu wel kan ontdekken. Ook die speelsheid mag er zijn: soms een gek dansje doen of een gekke impuls volgen. Daarom heb ik ook in co-creatie de bijeenkomst ‘In beweging met je vrije kind’ ontwikkeld. Want ik vind het zo belangrijk en waardevol om in het herstel ook die luchtigheid en verwondering terug te laten komen.
Community gevoel
Wat mij daarnaast heel sterk raakt bij Enik is de community. Inmiddels is een groot deel van de mensen als familie gaan voelen. En het feit dat er geen oordelen zijn. Enik is voor mij een plek waar je de vrije ruimte kunt ervaren. Een plek waar je mag zijn zoals je bent, met alles wat er wel of juist níét is. Het is een plek die mij enorm in mijn kracht heeft weten te zetten, waardoor ik weer de regie over mijn leven heb durven pakken en mijn eigen stuur in handen heb durven nemen. En ik zie het ook om me heen gebeuren met anderen.”